homo jęczens

Jeśli przystawiono by mi dwururkę do skroni i kazano wybrać najbardziej męczącą, destrukcyjną i zwodniczą cechę ludzką, bez sekundy wahania wskazałbym jęczenie.

Najmniejszy szczegół każdego smutnego życia ma swoją przyczynę w jęczeniu. Nie mylmy w tym miejscu jęczenia z narzekaniem. Co innego narzekać, że pada, a co innego jęczeć trzeci raz w tygodniu, że znów leje i nie mogę już tego znieść, więc wydupcę na wieki z tego cuchnącego kraju, by na włoskiej riwierze opalić sobie klatę na węgiel, grywając w plażówkę w hawajskich, różowych szortach.

Ludzie rzucają się w sobie, szarpią, że brak im pieniędzy, murzyńskiego penisa czy łatwej tipsiary, że nic nie wiadomo i nie znajdą pracy, że gardzą systemem i pragną ucieczki. Toczą wewnętrzne szekspirowskie dramaty. Z posępnym wzrokiem i sercem z ołowiu ryczą w niebiosa: „Nic mi się nie uda, bo mam nos jak ziemniak”, „Nie tak miało wyglądać moje życie jak w Madrycie”, „Nigdy nie będę mieć takiego sweterka jak ta super laseczka z bloga o piciu kawy i wydawaniu kasy na nieziemską odzież wierzchnią”.

Tymczasem, nie tak znów daleko, pan o znajomej odstręczającej twarzy wybiera ze śmietnika, afrykańskie dzieci ważą tyle, co rowerek twojego syneczka, ludzie chorują na niemożliwie okrutne choroby, tracą wszystko albo noszą brzemię czynów nieco bardziej przerażających niż to, że kiedy byłeś mały zatłukłeś kotka cegłą.

Niektórym małpkom przydałoby się narysować to i owo, bardzo wyraźnie, białą kredą na czarnej tablicy i mówić do nich niespiesznie, sylabami, z boską cierpliwością. Może wtedy któraś zauważy, że gdzieś przecież istnieje gówno tak śmierdzące, że każde inne przy nim to markowy perfum.