co nas uszczęśliwia

Oprócz ludzi przewracających się na chodniku, mało utalentowanych kandydatów do programów telewizyjnych poszukujących talentów, oprócz amerykańskich serii komediowych z pierdzeniem i jaraniem blantów w tle czy imprez z reddsem, macaniem i rzyganiem z akademickiego okna – co nas bawi, cieszy, wychowuje?

Niepowodzenie innych – coś, co na bank znajdzie się na niejednym podium w hierarchii czynników rodzących poczwarny, wewnętrzny uśmiech. Dostałeś w dupę, to straszne, stary. Tak mi przykro, że cię zwolnili, moja do wczoraj ustawiona koleżanko. Jestem z tobą, mój odrzucony, żałosny kolego. Nic tak nie prostuje pleców i nie podnosi oczu do słońca jak znajoma osoba złapana za mordę i ściągnięta w ciemną dziurę szeroko rozumianego upadku. Oczywiście wiem, że ciebie to wszystko nie dotyczy.

Ułożone życie rodzinne, partnerska symbioza, wypłata wystarczająca na spłatę kredytów, iPhone z allegro czy pokaźna lista znajomych na fejsie również są w porządku, jednak to – rzekłbyś – standard, pakiet podstawowy. Radości wyklętej, spoza podręczników, nie ujrzysz na twarzy. Jest ukryta, brudna i ssie cyc szatana.