cipki z oczami

Kiedy podążam mrocznymi gościńcami galerii – wśród pokątnego handlu smrodami, szmatami i żarciem – nieraz napotykam to, czego się boję, co wisi nade mną i sapie, czai się, wabiąc śmierdzącym kawałkiem Pont-l'Évêque.

Prawdziwych rycerzy policzysz na palcach. Kryją się przed tłuszczą na samym końcu tramwaju, mdli ich w marketach, mdli ich w dyskotekach, stosują kolorowe blogi do walki z systemem. Cała reszta chadza z kolegami na zakupy, pryska testerami w nadgarstki i wymienia opinie, dopasowuje buty do koloru oczu, profiluje bródki niczym kręgi w zbożu.

Strach ściska mi gardło, kiedy pomyślę, że kiedyś zdybie mnie gładka i pachnąca otchłań, stanę się ofiarą wąsatego akwizytora gejozy. Na moim czole rozgrzanym żelazem wypali znak bestii – ponurą cipkę z ludzkimi oczami.

lukier na mieście

Śnieg, deszcz i zimo – składniki na lukier idealny. Tańczyliście kiedyś z diabłem w świetle księżyca? Robiliście orła w lukrze? Jestem pewien, że nie.

Metroseksualne społeczeństwo termokubków zalega dziś w domach. Z minuty na minutę pustoszeją ulice. Gdyby nie fakt posiadania rodziny, można by wybrać się na spacer miastem z filmu o śmiertelnym wirusie, który – niestety – wykończył całą ludzkość.

A dziś wieczorem, kiedy tradycyjny niespodziewany gość zadzwoni do drzwi, nie zapomnijmy pogasić świateł i czekać cichuteńko aż sobie pójdzie.

kurewki na łamach

W przeciągu paru dni natknąłem się w prasie internetowej na dwa niezależne artykuły poruszające ciekawą i pouczającą kwestię zarobków prostytutek w Polsce. Poza zaspokojoną ciekawością oraz niewątpliwym pouczeniem, w mojej głowie zrodziła się także wątpliwość.

Wyłączając złowrogo podświadomą chęć pośredniego nakłonienia młodych, spragnionych pieniędzy kobiet do płatnego kurwienia się lub facetów zasmuconych swoimi związkami do chomikowania odpowiedniej (bo już znanej) sumy na lukrowy czas między ubitymi jak schabowy udami polskiej kurtyzany - co przyświecało autorom tekstów?

Łapy w tym maczał diabeł - to pewne. Ale czy to wszystko? Czy poza faktem, że ten czy ów redaktor, inspirowany czarną mszą lub białą amfetaminą, w napastliwym przypływie weny wypluł z siebie coś takiego ma jakiekolwiek trzeźwe uzasadnienie w rzeczywistości, naturze czy układzie planet?

Coś jest w człowieku takiego, że strach. Że zgrzytanie zębów i ciary po plerach. Nie schodź do piwnicy, dziewczynko, strzeż się szafy, chłopczyku.

filozofia puchatych czap

Nie ma nic gorszego niż filozofia. Nic gorszego nad poznawanie cudzego zdania, widzimisie, słów spisanych w narkotykowych oparach, nad szklanką denaturatu czy talerzem zieleniny.

Ktoś niedawno próbował mi wmówić, jakież wartości niesie ze sobą poznanie zdania innych – przemyśleń, wniosków i spojrzeń na świat – jako że to rozwija, więc człowiek wykształcony nie powinien cechować się w tej materii ignorancją. Wszystko dlatego, że niejaki Osho zrobił (tej osobie) z mózgu gumofilca już po dwóch rozdziałach jednej ze swoich ksiąg objawionych. Ten sam to Osho, który woził się royce’ami, gardził biedotą, lubił drogie dziwki i bredził o wolności w poczytnym tonie kontrowersji.

Miło, że tyle zagubionych owieczek pragnie marnować czas na zgłębianie wymysłów innych zagubionych owieczek – będzie więcej cennego czasu dla mnie, przestrzeni na chodniku.

Tymczasem aktualną filozofią kobiecej części miasta jest puchata czapa, jakbym trafił w zimne serce Moskwy. Kto nosi kaszkiet, nie jest wykształcony, kto nosi beret, nie jest rozwinięty. Odpadną wam uszy, złapiecie grypsko, wyklną was sąsiadki, odrzucą młodzieńcy.

filtry

Młoda pani pokazuje się światu, gładka i piękna. Spowijają ją odcienie granatu i szarości, ziarnistość. Światło pada prosto na jej twarz.

- Panią przefiltrowano. Przemielono panią i wepchnięto w kiszkę, że teraz jest pani lśniącą kiełbasą, a nie jakąś tam świnią.
- Tak, tak, chłopcze. Nie martw się, to dla mojego zdrowia.
- Pani bez filtrów ma pryszcze i oczy o brzydkim kolorze.
- Wiem, wiem, chłopcze. Nie martw się, tego nie widać na zdjęciu.
- A świat za panią nie jest granatowy. Jest też raczej zwarty, skądże ta ziarnistość?
- Z dupy, chłopcze. Nie wnikaj, nie pytaj. Tak jest lepiej. Muszę chwytać dzień, póki nie jestem staruchą, której nikt już nie chce robić zdjęć.
- Ale to zdjęcie zrobiła sobie pani sama. Widać ramię ciągnące się z górnego rogu.
- Spieprzaj, gnojku. Z ramienia jest modnie.
- Pani się boi samej siebie, swojego ja. Co by powiedział Coelho?
- Widzę się też w czerni i bieli. Widzę się w różu, choć w różu niebezpiecznie jest się pokazywać. Widzę się na tle oceanu z wiatrem z suszarki we włosach, z kokosem z targu w rękach, z moim mężczyzną w białej koszuli,

opalonego
jak grecki
bóg
wojny.

ampułki

W bajkowym kurorcie Sharm El Sheikh rekiny pożerają turystów. Palmy, złoty piasek i odgryzione kończyny. Winne są deski surfingowe, kierownictwo, bóg, nieuwaga i ampułki Lorenziniego.

Podróże w nieznane, w egzotyczne raje lub miejsca, po powrocie z których beznadzieję, syf i ubóstwo spina się klamerką „klimatu”, aby obciachu nie było przed kosmopolitycznymi duszą i ciałem znajomymi. Nie mam nic przeciwko ekskursjom, które nie mają wymiaru świecidełek w osobistej galerii n-tego serwisu społecznościowego czy bloga „jestem fajna, fajne ciuchy mam”. Specjalnym ich zwolennikiem też jednak nie jestem.

Mędrcy świata mogliby się postarać i wynaleźć ampułkę na przeczyszczenie – z przeświadczenia, że jest się tym, kogo się udaje. Że wkładając sombrero, chlastając liany wielką maczetą w sercu dżungli czy zlizując cukier z brzegów kieliszka na plaży gorętszej niż piekielne pokoje nadajemy rzeczywistości przedrostek alter- i już nikt nie pamięta, skąd się wzięliśmy, a ślady naszej podróży giną jak kijem po wodzie.

A na tych najsmutniejszych i najbardziej zawziętych czekają – hi hi hi - rekiny.

let it burn, let it burn, let it burn, let it burn

Written On The Forehead by pjharvey

arkansas - floryda - polska

Aleśmy ostatnio pesymistyczni. Łaciny (patrz: poprzedni post) powinno się zabronić.

Dla ożywczej odmiany można nadmienić, że w jednodniowym odstępie zmarli Leslie Nielsen i Gabriela Kownacka. Zapalenie płuc na Florydzie, rak mózgu w Polsce. Ciągnąc dalej nić pogodnego tchnienia, na Wyspie Man, na której zima zwykle praktycznie nie istnieje, śnieg sypie od 2 tygodni, linie telefoniczne zamarzają, przez co tamtejszym nomadom kiełkuje w głowach myśl katastroficzna. Cóż, być może zanim wyparujemy od koreańskich atomówek, natura łaskawie sama nas zgładzi.

U-hu-ha, u-hu-ha, idzie a-po-ka-li-psa – jak śpiewała w Gdańsku Lady Gaga.

A na lepszą resztę wieczora - Bill Hicks (rak trzustki, Arkansas):