lechia panie

Podróże komunikacją miejską - bardziej owocne w przygody niż niejedna lanserka w krajach orientu - nie przestają mnie rozrywać.

Jadąc do dawno niewidzianego kolegi, wpadłem w jednym z autobusów na grupę młodzianów kibicujących miejscowej prężnej drużynie. Niepomni szaremu, sunącemu gdzieś otoczeniu, roztaczali pozytyw pieśniami - zaczynając od znanej i lubianej "Lechia, Wisła, Drwęca, Odra - każda wspiera tamę bobra", a kończąc na podniosłej "Chyżo do grabi, bracia lechiści - jesień wokół, ileż liści".

Parę przystanków dalej pożegnali się środkowym palcem z pewną starszą panią, która twierdziła, że śpiewają nieco za głośno i zniknęli we mgle.

Mazeł tow, koledzy!

chapman

Widziałem Chapmana w tramwaju numer 9. Stał naprzeciw mnie, na kolistym łączeniu tramwajowych sekcji. Oczy miał spokojne, ale to był on. W takich chwilach muszę walczyć ze sobą, żeby nie wysiąść, bo siada mi na bani. To samo, gdy widzę człowieka Wschodu, dajmy na to z czarną torbą na ramieniu. Siedzę i wyobrażam sobie jak wybuch rozrywa mnie w sekundę i zostaje po mnie uzębienie.

Uciekłem Chapmanowi, nie wyszedł za mną i nie śledził mnie w parku. Mam nadzieję, że nie znalazł Lennona. Nawet okulary miał te same.

110

Autobusem 110 ludzie odlatują. Wsiadając do 110, wsiadają na pokład, rozpoczynają swój pierwszy lub kolejny tani lot.

Nie ma chyba w Gdańsku bardziej przygnębiającej i radosnej linii komunikacyjnej. Ci, którzy o 5 rano wystawali w mrozie na przystanku, czekając na współczesnego Charona, potwierdzą. Ci, którzy wracali skąd-bądź po latach czy dniach zresztą też.

Podobno liczby coś w sobie kryją. Jeden-jeden-zero. Doskonałość-doskonałość-chaos.